semafory rozświetlały drogę w przyszłość mówiąc czy i kiedy się zatrzymać jakby lasom, sarnom i piechurom mogły dawać jakiekolwiek znaki
ludzie, sypiąc ziarno karpiom, gdzie tuczyły się kijanki, nawet nie zauważali wzrokiem mniejszych od swego istnienia
czy tu jestem? czy tam byłeś? skąd się wziąłeś? zauważyłeś?
pozdrawiam, jacek
delikatnie rzecz ujmując wzniósł się człowiek delikatnie by swych palców nie pobrudzić pod paznokciem
więc dlatego, tak sam z siebie, ziemię często dłońmi oram.
kiedy sparzy mnie ognisko, bo pod spodem szczapa żarzy, dmucham w palec jeślim w stanie, a nazajutrz plaster zdarza, nie tak żeby mógł powstrzymać zanurzenie w mule kiedy kamień trzeba tam ułożyć. ani wówczas gdy garściołek ziemi trzeba choćby po to, by umocnić jakąś tamę.
pozdrawiam, jacek
cholera! nie umiem nic dalej w te lub nie macie napisać; tedy będę się kołysał lub kolebał, jak kto woli.
sekund może siedemnaście, lecz nie więcej niż minutę, temu fortel, prawnie twardo, wykołysał mi swą nutę; bo choć się nie kołysałem, to się zaczął załamywać tak jakby na zawołanie. wręcz złośliwość rzeczy martwych.
parę stuknięć, w nieskończoność mógłbym tak naprawiać zawsze.
jestem duchem. choć i ciałem. lub odwrotnie. zapomniałem.
pozdrawiam, jacek
Użytkownik napisał
semafory rozświetlały drogę w przyszłość mówiąc czy i kiedy się zatrzymać jakby lasom, sarnom i piechurom mogły dawać jakiekolwiek znaki
ludzie, sypiąc ziarno karpiom, gdzie tuczyły się kijanki, nawet nie zauważali wzrokiem mniejszych od swego istnienia
czy tu jestem? czy tam byłeś? skąd się wziąłeś? zauważyłeś?
trafiło mnie:) szczególnie "gdzie tuczyły się kijanki", tam mam oś i mi wiersz się okręca wokół. ja lubię egzystencjonalizm i wychodzenie z ciała, zeby zobaczyć jestem i byłem:)
pozdrawiam elmo